Dünya eski dünya değil, bunu artık hepimiz biliyoruz. Ne havası aynı, ne de suyu; ama esas değişim sanırım içinde yaşayan biz insanlarda. Dünyada yaşayan tüm toplumlar, son 20 yılda, farklı derecelerde belki ama, benzer sosyolojik evrilmelerden geçti, geçiyor. Bu değişimi tek kelimeyle açıklamak istesem, sanırım ‘sınırsızlık’ kelimesini seçerim. Hem gerçek anlamda ülkeler arası sınırların kalktığı hem de her şeyin sınırsız düzeyde (tüketime) sunulduğu bir dünyada yaşıyoruz artık. Dolayısıyla ‘sınırsız’ sevilmiş ve ‘sınırsız’ özgürlüklerle büyümüş bu yeni neslin de toplumsal hayata ve alt kompartımanları olan aile ve iş hayatına ait ‘değer’leri de, doğal olarak keskin çizgilerle farklılaşıyor öncekilerden.

Eskiden otuz, kırk yıl aynı işyerinde çalışıyor olmak bir başarı işareti ve çok iş değiştirmiş olmak ise utanç verici bir başarısızlık iken, bugün, sadece tek bir işte çalışmış olanların ‘değişimden korkanlar’ ve ‘kendi potansiyellerini keşfetmekten kaçanlar’ olarak sıfatlandırılmaları, yeni neslin ‘yanlış’ değer yargılarına sahip olduklarını ve ‘sadakat’i bilmediklerini mi işaret ediyor sizce? Bence pek değil. Çünkü onlar aslında ailelerinin kendilerine öğrettikleri değerlere olan ‘sadakat”‘erini gösteriyor. Aranızda çocukları olanlar kendilerinden pay biçsin. Çocuklarınız için en çok ne diliyorsunuz? Mutlu olmalarını değil mi? Mutlu olacakları ve keyif alacakları bir işte çalışmalarını. Siz değil misiniz onlara “Hayatınızı yaşayın, zaman çok değerli” diyen? “Her zaman yeni şeyler öğren, yeni fırsatlar peşinde koş, içindekini keşfetmeye çalış” diye nasihat eden?